ที่พักแรม

ในกรณีที่นักโทษออกไปทำงานในสถานที่ซึ่งอยู่ห่างจากเรือนจำและไม่สามารถกลับได้ภายในวันเดียวกัน นักโทษจะต้องพักค้างคืนในที่พักชั่วคราว

ในการก่อสร้างถนนชูโอซึ่งเชื่อมระหว่างอาบาชิริกับซัปโปโร ได้ส่งนักโทษมากกว่า 1,000 คนไปยังสถานที่ก่อสร้างเป็นระยะเวลา 8 เดือน ตั้งแต่เดือนเมษายนถึงเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1891 เมื่อถนนแต่ละช่วงสร้างเสร็จ นักโทษก็จะย้ายไปยังสถานที่ก่อสร้างถัดไป และสร้างที่พักชั่วคราวขึ้นใหม่ทุกครั้ง

ที่พักชั่วคราวเหล่านี้เรียกว่า "เรือนจำเคลื่อนที่" และสร้างจากท่อนไม้ โดยขุดดินลึกประมาณ 60-90 เซนติเมตร แล้วตอกแผ่นไม้ตั้งเป็นผนังแนวตั้ง ภายในมีพื้นดินอยู่ตรงกลาง และมีห้องสุขาอยู่ปลายสุดของอาคาร โดยไม่มีการกั้นแบ่งพื้นที่ภายใน ทำให้นักโทษถูกควบคุมดูแลอยู่ตลอดเวลา

เตียงนอนทำจากไม้กระดาน และใช้ท่อนไม้ที่ตอกติดไว้เป็นหมอน เครื่องนอนมีเพียงผ้าห่มบางชนิดหนึ่งผืน ซึ่งนักโทษจะพับครึ่งแล้วสอดตัวเข้าไปนอน

ทางเข้าออกมีเพียงแห่งเดียวเพื่อป้องกันการหลบหนี ในยุคบุกเบิกของฮอกไกโด รูปแบบที่พักลักษณะเดียวกันนี้ถูกนำไปใช้ในสถานที่ก่อสร้าง และเรียกว่า ทาโกะเบยะ ซึ่งเป็นที่พักของแรงงานบังคับ